Ο Ελέφαντας του Περδίκκα – Κυνηγήθηκε από ανθρώπους ή όχι, 3 εκατομμύρια χρόνια πριν;

Παραθέτουμε σε αυτό το άρθρο τα σχετικά με το εύρημα από την ιστοσελίδα του Δήμου Εορδαίας καθώς και ένα βιογραφικό του ανθρώπου που έκανε την ανακάλυψη.

PERDIKKA02.jpg

Η ανακάλυψη

Τον Οκτώβριο του 1977, ο ιδιοκτήτης του αμμόλοφου Πενταβρύσου Πτολεμαΐδας κ. Ισαάκ Πασαλίδης και ενώ ασχολούνταν με την αμμοληψία στην περιοχή εκείνη, βρήκε έναν σχεδόν πλήρη σκελετό προϊστορικού ελέφαντα, από τον οποίο, όμως, δεν κατέστη δυνατόν να βρεθεί το ζεύγος των χαυλιοδόντων. Είχε την προνοητικότητα να σταματήσει, τότε, την αμμοληψία χωρίς να πειράξει τίποτα και να ειδοποιήσει την Ανθρωπολογική Εταιρία Ελλάδος για να επιληφθεί του θέματος. Πράγματι, η Ανθρωπολογική Εταιρία Ελλάδος έστειλε αμέσως συνεργείο από ειδικούς. Τα συμπεράσματα της επιστημονικής αυτής ομάδας με επικεφαλής τους κ. Άρη και Νικόλαο Πουλιανό δημοσιεύθηκαν.

Περιγραφή

ELEFANTAS_PERDIKKA_1

Ως προς τον ίδιο τον «Πρωτελέφα» όπως οι ίδιοι οι προαναφερόμενοι τον χαρακτηρίζουν(βλ. παρακάτω), τα συμπεράσματά τους ήταν τα εξής:

 «Το σχήμα και οι διάμετροι των φρονιμιτών του Πρωτελέφαντα, δείχνουν πως ανήκει στο είδος Archidiskodon Meridionalis(ελεφαντοειδές το οποίο χαρακτηρίζει την περίοδο του Άνω Πλειόκαινου δηλαδή περίπου μεταξύ 1,8 και 3,2 εκατομμυρίων ετών από σήμερα και ευδοκιμούσε σε ικανούς πληθυσμούς ιδιαίτερα στην Δυτική Μακεδονία). Οι διαστάσεις του είναι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, 5 περίπου μέτρα μήκος και 4 ύψος, στην όρθια, βέβαια, στάση. Άλλοι παρόμοιοι ελέφαντες που βρέθηκαν στο λεκανοπέδιο της Πτολεμαΐδας, είχαν χαυλιόδοντες που έφθαναν τα 2,5 μέτρα μήκος. Έτσι , από τον συνολικό όγκο, τείνουμε να σχηματίσουμε τη γνώμη, ότι ο Ελέφας αυτός ήταν πιο μεγαλόσωμος από τον μέσο Archidiskodon Meridionalis. Προκειμένου, όμως, να αποφανθεί κάποιος οριστικά, χρειάζεται να έχει μελετηθεί το είδος αυτό πολύ περισσότερο, σε όλη την περιοχή της Δ. Μακεδονίας.

Τον αποκαλούμε «Πρωτελέφαντα», γιατί μοιάζει πολύ μ΄αυτόν που έζησε κατά το Ανώτερο Πλειόκαινο από τις Βόρειες Ινδίες έως τη Δυτική Ευρώπη. Στη Ρωσία δε, τον συναντά κανείς και στην αρχή, ακόμη, του Πλειστοκαίνου.

Για την καλύτερη χρονολόγησή του, πήραμε με παλαιομαγνητικές μετρήσεις, μαζί με τον Δρα Ταγιέμπ του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας, δείγματα εδάφους από πολλά σημεία της Πενταβρύσου, καθώς και από το αμμώδες στρώμα στο οποίο βρέθηκε ο ελέφας και που είναι το 9ο.

Τα δείγματα, ύστερα από την ανάλυση που έγινε από τον Alain Nair στις Η.Π.Α.(Εργαστήριο Παλαιομαγνητισμού της Γης), έδειξαν ότι το 7ο στρώμα(πάνω από τον ελέφαντα), μπορεί να χρονολογηθεί όπως και τα παλαιομαγνητικά «Συμβάντα του Kaena και Mammoth» που βρέθηκαν, να είναι τα ίδια στην περιοχή Χαντάρ της Αιθιοπίας(βλ. Dr. M. Taleb, προσωπική ανακοίνωση).

Η χρονολόγηση των στρωμάτων του Χαντάρ, κυμαίνεται από 2,9 έως 3,3 εκατομμύρια χρόνια.

Εάν πράγματι επιβεβαιωθεί και από άλλες μεθόδους(που αναμένουμε), ότι το 7ο στρώμα στον Περδίκκα αντιστοιχεί στα στρώματα του Χαντάρ, τότε τα εργαλεία που βρήκαμε στο 9ο στρώμα είναι τα αρχαιότερα μέχρι τώρα που βρέθηκαν ποτέ(βλ. και Ersi Gawarecki et al, 1983)».

«Θύμα θήρας: Μύθοι και πραγματικότητες»

Ένα από τα συμπεράσματα των κ. Πουλιανών είναι αναμφίβολα ιδιαιτέρως ριζοσπαστικό. Αναφέρονταν στην ερμηνεία της υπάρξεως  μεταξύ άλλων σημαντικού αριθμού λιθίνων στοιχείων.

PERDIKKA01

Υπό των προαναφερομένων το γεγονός αυτός ερμηνεύθηκε ως αριθμός στοιχείων προϊστορικών εργαλείων και άρα προέβησαν στο παρακάτω συμπέρασμα το οποίο και παραθέτουμε αυτούσιο:

«Πιστεύουμε ότι ο «Πρωτελέφας» εκείνος είχε διαμελισθεί από άνθρωπο, γιατί βρήκαμε πληθώρα εργαλείων(πάνω από 30) ανάμεσα στα οστά του. Τα εργαλεία βρέθηκαν πιο πολύ στις περιοχές του σκελετού, που αντιστοιχούν σε μέρη του κορμού όπου υπήρχε άφθονη σάρκα. Ιδιαίτερα αισθητή ήταν η παρουσία τους ανάμεσα στα πλευρά. Τα λίθινα τεχνουργήματα, ήταν φτιαγμένα κυρίως από χαλαζία. Ανάμεσά τους ήταν και δύο κοπανιστήρια. Το χαλαζιακό υλικό που βρήκαμε, δεν αποτελεί συστατικό υλικό του γεωλογικού στρώματος του αμμολόφου όπου βρέθηκε ο ελέφας.

Μια δεύτερη απόδειξη ότι τα εργαλεία είναι φερτά στο χώρο όπου έγινε ο διαμελισμός, είναι ότι όλα είναι κοφτερά και τραχιά. Δεν κύλησαν καθόλου από μακριά.

Αναζητήσαμε την πηγή της προέλευσης αυτού του χαλαζία και παρατηρήσαμε ότι προέρχεται από το κοντινό Όρος Άσκιον–Σινιάτσκο, που απέχει περίπου 10 χλμ., από το σημείο όπου βρέθηκε ο σκελετός.

Εκτός από τα λίθινα τεχνουργήματα, βρήκαμε και δύο οστέινα εργαλεία, που οι πρωτόγονοι κυνηγοί είχαν χώσει στο αριστερό μάτι του ελέφαντα, προφανώς για να το εξορύξουν. Το ένα από τα οστέινα είναι φτιαγμένο από την περόνη(ή είναι η ίδια η περόνη που είναι μυτερή) Πλειόϊππου. Το μυτερό άκρο της είχε χωθεί στην κόγχη του ματιού. Και τα δύο οστέινα είχαν σπάσει σε τεμάχια, προφανώς από τη πίεση του χεριού.

Ένα δόντι ρινόκερου(ίσως Μεγάρρινου;), ήταν ανάμεσα στα υπολείμματα του Ελέφαντα. Ο σκελετός βρέθηκε ολόκληρος, αλλά τα οστά δεν έχουν την σωστή ανατομική θέση, επειδή προφανώς έχουν μετακινηθεί προτού αποσυντεθούν οι σάρκες του ζώου που τα συνέδεαν. Μόνο οι χαυλιόδοντες έχουν αποσπασθεί από το κρανίο την εποχή εκείνη(προδήλως μετά το θάνατο του ζώου) και έχουν μεταφερθεί σε άγνωστη για την ώρα θέση.

Όλες αυτές οι παρατηρήσεις, επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι ο Ελέφας είχε διαμελισθεί από ανθρώπους ή ανθρωποειδή. Τα αρχαιότερα εργαλεία που βρέθηκαν μέχρι σήμερα στη Γη, είναι εκείνα της Αφρικής και χρονολογούνται γύρω στα 2,5 εκατομμύρια χρόνια».

Φυσικά εάν επιβεβαιωθεί αυτή η θεωρία, αυτόματα θα σήμαινε την έμμεση, πλην αδιαμφισβήτητη, παρουσία ανθρώπων εκατομμυρίων ετών. Συνεπώς θα ήταν μια ανακάλυψη που θα έστρεφε τα φώτα της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας στη Μακεδονία.

Εντούτοις στην παραπάνω άποψη των κ. Πουλιανών, αντιβαίνει γενικά η σχετική επιστημονική κοινότητα. Έτσι η άποψη που αντιτείνουν είναι, ότι το ζώο, μετά τον θάνατό του, παρασύρθηκε από υδάτινο όγκο, ρέμα ή μάλλον ποταμό, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί από το αρχικό και εκδημικό του σημείο. Τοιουτοτρόπως απέκτησε κατά τη μεταφορά αλλά και την τελική απόθεσή του μια σειρά από ιζήματα, τα οποία φυσιολογικά, επίσης, μετέφερε ο συγκεκριμένος υδάτινος όγκος. Τα ιζήματα αυτά, λόγω και της φύσεώς τους, εισχώρησαν, σταδιακά, στο άψυχο σώμα και δη στα μέρη που απεσυντίθονταν, όπως για παράδειγμα στους οφθαλμούς. Συν καιρώ, μετετράπησαν σε πολλά μικρά ιζηματογενή απολιθώματα. Έτσι δικαιολογείται και ο σχετικά μεγάλος αριθμός μικρών λιθίνων στοιχείων που βρέθηκαν διάσπαρτα στο χώρο.

(Πηγή: http://www.ptolemaida.gr/old/1/Mousio-2.html#%C2%AB%CE%98%CF%8D%CE%BC%CE%B1%20%CE%B8%CE%AE%CF%81%CE%B1%CF%82:%20%CE%9C%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CE%B9%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82%C2%BB:)

Το βιογραφικό σημείωμα του Άρη Πουλιανού

Ο Άρης Ν. Πουλιανός γεννήθηκε στον Εύδηλο Ικαρίας στις 24 Ιουλίου 1924. Σπούδασε Βιολογία στις Η.Π.Α. και Ανθρωπολογία στην τ. Σ. Ένωση. Το 1961 του απενεμήθη ο τίτλος τού Διδάκτορα (Ph.D.) από το Πανεπιστήμιο της Μόσχας για τη διατριβή του “H Προέλευση των Ελλήνων”. Εργάστηκε στη Σοβιετική Ακαδημία, στο τμήμα Ανθρωπολογίας και διατέλεσε αρχηγός αποστολών τόσο στη Ρωσία, όσο και στη Βουλγαρία, Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία, Αρμενία-Καύκασο, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν κλπ., διδάσκοντας ταυτόχρονα στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας.

Το 1965 επαναπατρίστηκε και συνεχίζει με νεότερες ανθρωπολογικές μελέτες (Ιαπωνία-Αϊνού, Ισπανία κλπ.) οι οποίες ρίχνουν φως στην καταγωγή όχι μόνο των Βαλκανίων λαών, αλλά και των υπόλοιπων Ευρωπαίων.

Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος τής Διοικούσας Επιτροπής τού Πανεπιστημίου Πατρών και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.

Παράλληλα ασχολείται συστηματικά με τις παλαιο-ανθρωπολογικές ανασκαφές τού Σπηλαίου Πετραλώνων και της ανοικτής θέσης Τρίλλιας Χαλκιδικής, καθώς και του προϊστορικού ελέφαντα στον Περδίκκα Πτολεμαΐδας.

Το 1969 εκλέχθηκε Αντιπρόεδρος του 8ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Ανθρωπολογίας στο Τόκιο.

Το 1979 ορίσθηκε στην Πράγα Πρόεδρος του 3ου Πανευρωπαϊκού Συνεδρίου Ανθρωπολογίας, το οποίο πραγματοποίησε τις εργασίες του στα Πετράλωνα Χαλκιδικής το 1982.

Είναι ιδρυτής τής Ανθρωπολογικής Εταιρείας Ελλάδος (1971) και της Υπηρεσίας Παλαιοανθρωπολογίας – Σπηλαιολογίας τού Υπουργείου Πολιτισμού (1977).

Διατελεί μέλος τού Μονίμου Διεθνούς Συμβουλίου Ανθρωπολογικών και Εθνολογικών Επιστημών της UNESCO και από το 1987 ενεργό μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών τής Ν. Υόρκης.

Έχει δημοσιεύσει 5 βιβλία και πάνω από 100 επιστημονικές εργασίες.

(Πηγή: http://www.nikaria.gr/pages/%CE%86%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82.html)

(NovoScriptorium: Αυτό που παρατηρούμε είναι πως μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο κύριος Πουλιανός ήταν ανάμεσα στους διεθνώς αναγνωρισμένους Ανθρωπολόγους, με διακρίσεις. Η αλήθεια είναι, από την σχετική έρευνα που πραγματοποιήσαμε, ότι τα μετέπειτα συμπεράσματά του αντιμετωπίζονται τουλάχιστον με σκεπτικισμό ή ακόμη και χλεύη από την επιστημονική κοινότητα, ειδικά τα φερόμενα ως ανθρωπολογικά ευρήματα αρκετών εκατομμυρίων ετών πριν. Αφήνουμε λοιπόν την απάντηση στο ερώτημα του τίτλου μας στην εκτίμηση του αναγνώστη)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: