Ιησούς Χριστός, «προσδοκία Εθνών» (μέρος πέμπτον – Δυτικός κόσμος)

Στους Ρωμαίους καί γενικότερα στούς λαούς τής Δύσης η προσδοκία τού Σωτήρα-Λυτρωτή άφησε βαθειά ίχνη. Αυτοί επεσήμαιναν ότι ό Λυτρωτής θά έλθει από τήν Ανατολή…

200px-Spas_vsederzhitel_sinay

Ό Κικέρων αναφερόμενος στούς άρχαίους σιβυλλικούς χρησμούς
λέει, ότι σ ‘ αυτούς γίνεται λόγος γιά τήν έλευση ενός βασιλιά, πού έπρεπε νά τόν αναγνωρίσουν όλοι, για νά σωθούν, καί ότι θά έλθει μιά εποχή, πού θά κυβέρνα παντού ένας διδάσκαλος καί κυρίαρχος, ό Θεός. Καί άλλου θά τονίσει, ότι δέν είναι καθόλου αδύνατο νά κατέβει ό Θεός από τόν ουρανό, ό Όποιος θα επισκεφθεί τούς ανθρώπους καί θά συναναστραφεί μέ αυτούς ώς Θεάνθρωπος, γι’  αυτό καί ρωτά: «Εάν τούτο υπάρχει στά βιβλία, δια ποιόν άνθρωπο καί πρός ποιόν χρόνο υπάρχει;» . Καί σχολιάζεται από τόν μακαριστό καθηγητή Φιλιππίδη, τό παραπάνω ερώτημα τού Κικέρωνος: «Δέν είναι προφανές ότι τήν απάντηση … τήν έδωσε ό Πιλάτος, όταν δεικνύοντας τόν Ιησού είπε, «Ίδε ό Άνθρωπος» , καί ό Απόστολος Παύλος μέ όσα έγραψε, ότι δηλ, τούτο έγινε «όταν ήλθε ό καιρός πού είχε καθορίσει ό Θεός» ;

Ό Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος, στις «Εκλογές» του (41 π.Χ.) διακηρύσσει, ότι φθάνει ή παραδεισιακή κατάσταση (τά Κρόνεια βασίλεια), γιατί έρχεται ή μεγάλη τάξη από τόν Ουρανό. Ανατέλλει νέα γενεά μέ τή γέννηση κάποιου Παιδιού. Έρχεται ό Βασιλιάς
Απόλλων, ό Θεός του Φωτός καί τής δικαιοσύνης. Τόν ονομάζει «μεγάλο βλαστό του Διός», δηλ. γιο του Θεου καί Θεό. Προφητικά μάλιστα προσφωνεί τό Παιδί αύτό, πού τό βλέπει νά χαμογέλα στή Μητέρα Του: «Έλα λοιπόν πρός τις μεγάλες τιμές, πολύτιμε Υιέ του Θεού, Μεγάλε Υιέ του Υψίστου, όσον ούπω φθάνει ή εποχή. Ρίξε τό βλέμμα Σου στήν ανθρωπότητα, πού κλονίζεται από τό βάρος τής δυστυχίας, τό όποιο τήν εκύρτωσε… ρίξε τό βλέμμα Σου (καί δές) πώς τά πάντα σκιρτούν γιά τήν εποχή, ή όποια όσον ούπω
φθάνει». Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ό Μ. Κωνσταντίνος σέ λόγο του πρός τούς Πατέρες τής Α’ Οικουμενικής Συνόδου, αναφέρθηκε ακριβώς σ ‘ αυτή τήν 4η ‘Εκλογή τού Βιργιλίου καί την ερμήνευσε χριστολογικά ώς μεσσιανική πρόρρηση.

Συντομότερη, αλλά εξίσου έντονη επίκληση πρός τόν Θεό του Φωτός απευθύνει καί ό Όρατιος (α’ αί. π.Χ.) καί ή οποία εκφράζει τήν νοσταλγία γιά εξαγνισμό καί λύτρωση.
«Ποιόν από τούς θεούς νά επικαλεστεί ό λαός τώρα, πού καταρρέει η αυτοκρατορία; …
Σέ ποιόν θά παραδώσει ό Ζεύς ( = Ύψιστος Θεός) τήν ασέβεια τής χώρας γιά νά εξαγνιστεί; ’Επιτέλους δεόμεθα, μάντη Απόλλωνα, ας έλθεις, περιβεβλημένος μέ νεφέλη τούς ώμους σου, πού λάμπουν». Περίμενε δηλ. καί ό ‘Οράτιος ’Εκείνον, πού θα είναι τό Φως καί ό Σωτήρας τής καταρρέουσας από τό βάρος των αμαρτιών ανθρωπότητας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: