Περί Οργής και Λύπης – Διαπιστώσεις και Θεραπεία

Παρουσιάζουμε εδώ κάποιους επιλεγμένους, ωφέλιμους λόγους σοφίας του Αγίου Ιωάννου Κασσιανού του Ρωμαίου.

OsiosKassianos06.jpg

“Όσο το πονηρό πνεύμα της Οργής κάθεται στην καρδιά μας, ούτε το συμφέρον της ψυχής μας μπορούμε να διακρίνουμε, ούτε να φτάσουμε ποτέ την πνευματική γνώση, ούτε την τελειότητα αγαθής σκέψεως να πάρουμε στην κατοχή μας, ούτε να γίνουμε μέτοχοι της αληθινής πνευματικής ζωής, ούτε το θείο και αληθινό φως μπορεί να δεχτεί ο νους μας. Ούτε θα γίνουμε μέτοχοι της θείας σοφίας, και αν ακόμη οι άλλοι μας νομίζουν για πολύ σοφούς. Αλλά ούτε και τις σωτήριες σκέψεις της διακρίσεως μπορούμε να αποκτήσουμε και αν ακόμη οι άνθρωποι μας νομίζουν για φρόνιμους. Αλλά ούτε θα μπορέσουμε να αποδώσουμε το δίκαιο με προσεκτική και νηφάλια καρδιά. Ούτε την κοσμιότητα και σεμνότητα που όλοι οι άνθρωποι την επαινούν μπορούμε να αποκτήσουμε”

“Ενόσω λοιπόν αποδίδουμε στους άλλους τις αφορμές της ασθένειάς μας, είναι αδύνατο να φτάσουμε την τελειότητα της μακροθυμίας. Το κυριότερο λοιπόν μέρος της διορθώσεώς μας και της ειρήνης μας δεν κατορθώνεται από την μακροθυμία των άλλων απέναντί μας αλλά από τη δική μας ανεξικακία προς τους άλλους”

“περισσότερο εξαγριώνονται τα πάθη όταν στερούνται τη δοκιμασία που προέρχεται από τους ανθρώπους (…) πρέπει εκείνοι που επιζητούν την τελειότητα της πραότητας, να φροντίζουν όσο μπορούν περισσότερο, όχι μόνον εναντίον των ανθρώπων να μην οργίζονται, αλλά ούτε και εναντίον των ζώων, ούτε κατά των αψύχων (…) δεν ωφελεί τόσο πολύ να συγκρατούμε το στόμα μας στον καιρό του θυμού να μην λέει λόγια μανιασμένα, όσο να καθαρίζουμε την καρδιά μας από τη μνησικακία και να μη στριφογυρίζουμε μέσα στο μυαλό μας πονηρούς λογισμούς εναντίον του αδελφού”

“Το πνεύμα της Λύπης σκοτίζει την ψυχή από κάθε πνευματική θεωρία και την εμποδίζει από κάθε αγαθή πράξη (…) γενικά η λύπη, αφού ανακατώσει όλες τις σωτήριες σκέψεις της ψυχής και παραλύσει τη δραστηριότητα και την καρτερία της, τη φέρνει σε σημείο να είναι σαν ανόητη και ηλίθια, δένοντάς την με τον λογισμό της απελπισίας (…) πείθει τον άνθρωπο να αποφεύγει κάθε καλή πνευματική συναναστροφή και δεν επιτρέπει ούτε από γνήσιους φίλους να δέχεται συμβουλή, αλλά αφού καταλάβει όλη την ψυχή, τη γεμίζει δυσαρέσκεια, πλήξη και μελαγχολία. Και τότε την βάζει να αποφεύγει τους ανθρώπους, γιατί γίνονται σ’ αυτήν αίτιοι ταραχής”

“Οι καρποί της Λύπης είναι (Σημείωση: Όχι της κατά Θεόν λύπης, η οποία είναι τελείως διαφορετικό πράγμα): ακηδία, ανυπομονησία, θυμός, μίσος, αντιλογία, απελπισία, οκνηρία στην προσευχή (…) Αυτή η λύπη θεραπεύεται με την προσευχή και την ελπίδα στον Θεό και τη μελέτη των θείων λόγων και με τη συναναστροφή με ευλαβείς ανθρώπους”

“ο εργαζόμενος πολεμά με ένα δαίμονα πολλές φορές και στενοχωρείται από αυτόν, ενώ ο αργός αιχμαλωτίζεται από χιλιάδες πονηρά πνεύματα”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: