Το μέτρο της αγάπης

Η πιο μεγάλη ομορφιά είναι όντως η αγάπη, γιατί η αγάπη είναι η ζωή κι όταν ο άνθρωπος δεν αγαπάει, απλά δεν ζει!

Η αγάπη για να είναι πραγματικότητα μέσα στη ζωή χρειάζεται την άσκηση και την καλλιέργειά της. Ένα χωράφι άμα δεν το καλλιεργήσεις, τότε θα φυτρώνουν μόνο αγκάθια. Και πράγματι πολλές φορές βλέπουμε να φυτρώνουν αγκάθια μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Ούτε τα παιδιά μας αγαπάμε. Και δεν αναφέρομαι σε μια εγωιστική αγάπη, που μας κάνει να προσπαθούμε να τους δίνουμε πράγματα, για να επιβεβαιωθούμε, αλλά στην αγάπη εκείνη που μας κάνει να θυσιάζουμε τον εγωισμό μας, ώστε το παιδί βλέποντάς μας μέσα στο σπίτι, να μπορέσει στη συνέχεια να γίνει και αυτό ένας άνθρωπος που αγαπά.

Το μέτρο της αγάπης είναι ο Σταυρός. Και είναι σημαντικό να σπουδάσουμε στον Σταυρό του Χριστού, για να μπορούμε να καταλάβουμε αν αγαπάμε, αν είμαστε πραγματικά άνθρωποι αγάπης.

Μα ο Σταυρός γεννάει πόνο. Ο Χριστός μάς καλεί να συσταυρωθούμε μαζί Του, να σηκώσουμε τον Σταυρό μας και να πορευθούμε μαζί Του. Γιατί; «Ίνα και συζήσωμεν Αυτώ…», πράγμα που σημαίνει ότι αυτός ο Σταυρός είναι και η πηγή απ’ την οποία πηγάζει η χαρά στον κόσμο: «Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω». Και αυτό πρέπει ιδιαίτερα να το σημειώσουμε, γιατί μας αφορά άμεσα. Χωρίς τον Σταυρό, δεν υπάρχει χαρά! Και ο λόγος για τον οποίο έχουμε χάσει τη χαρά μας στα χρόνια μας, είναι γιατί αρνηθήκαμε στον Σταυρό! Με τι τον ανταλλάξαμε; Με το δικό μας θέλημα.

Ο Χριστός λοιπόν μας καλεί να γίνουμε και εμείς «υπήκοοι» μέχρι θανάτου, όπως ο Ίδιος, και να θανατώσουμε το δικό μας θέλημα, τον εγωισμό μας, την αλαζονεία μας. Όπου υπάρχουν αυτά, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει η αγάπη. Ο Σταυρός κατ’ ουσίαν δεν είναι το τέρμα, είναι ο δρόμος. Το τέλος είναι η Ανάσταση, είναι η Ζωή, είναι η ομορφιά, δεν είναι η ασχήμια. Δεν μπορούμε να αγαπάμε, αν δεν σταυρωνόμαστε. Κι αν δεν δεχτούμε εμείς να σταυρώσουμε τον εαυτό μας, τότε αυτό που θα κάνουμε, είναι να σταυρώνουμε τους άλλους. Κι αυτό είναι κάτι που το ζούμε πολύ έντονα σήμερα. Μέσα στα σπίτια μας, σταυρώνουμε ο ένας τον άλλον. Έχουμε σταυρώσει τα παιδιά μας, διότι αρνηθήκαμε να σταυρωθούμε εμείς και να κόψουμε το δικό μας θέλημα.

Ο Σταυρός δεν είναι μόνο ένα σύμβολο, είναι ένας τρόπος ζωής, είναι ο κενωτικός τρόπος: Πρέπει ν’ αδειάσω το δικό μου θέλημα -αυτό σταυρώνω, το δικό μου θέλημα, τον εγωισμό μου- διότι ο εγωισμός του ανθρώπου είναι η πηγή όλων των παθών και όλων των κακών. Άρα πρέπει να ζεματίσω την ρίζα, να κάψω την ρίζα, ώστε να εκλείψουν ή να μεταστραφούν ουσιαστικά τα πάθη σε αρετές, να στραφούν στη σωστή κατεύθυνση. Αυτή είναι η κλήση που έχουμε δεχθεί και την οποία δεχόμαστε πάρα πολλές φορές στη ζωή μας: Τη μέρα που παντρευόμαστε, ο ιερέας, ξεκινώντας το μυστήριο και απαγγέλλοντας τη δοξολογία, εισάγοντάς μας στη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, κάνει με το Άγιο Ευαγγέλιο το σημείο του Σταυρού. Ο δρόμος γι’ αυτή τη Βασιλεία είναι σταυρικός. Όταν βαφτίζουμε ένα παιδί ξεκινάμε και πάλι με τον ίδιο τρόπο, κάνουμε στην κολυμβήθρα το σημείο του Τιμίου Σταυρού, γιατί η πορεία προς τον Χριστό είναι πορεία σταυρική. Και όταν ξεκινάει η θεία Λειτουργία, που είναι η φανέρωση της Βασιλείας του Θεού στη γη, κάνουμε και πάλι με το Άγιο Ευαγγέλιο το σημείο του Σταυρού. Αυτά δεν είναι τυχαία, δεν τα κάνουμε έτσι για ν’ αρχίσουμε, αλλά διότι εκφράζουν ακριβώς την ουσία και την αλήθεια των πραγμάτων.

Βάλαμε το δικό μας θέλημα πάνω από το θέλημα του Θεού. Αυτή είναι η αμαρτία μας. Αυτή είναι η αποτυχία μας. Και γι’ αυτό είμαστε αποτυχημένοι, διότι ουσιαστικά, θεωρούμε σπουδαίο τον εαυτό μας. Και μερικές φορές, ακούγεται και από χείλη Χριστιανών η φράση: «Ε, δεν μπορείς σήμερα να πηγαίνεις με τον Σταυρό στο χέρι!». Αν δεν μπορείς να πας με τον Σταυρό στο χέρι, με τι θα πας; Έχουμε το θάρρος να το ομολογήσουμε; Εάν δεν πάμε με τον Σταυρό στο χέρι, θα πάμε με τον διάβολο στην καρδιά. Και γι’ αυτό ζούμε ό, τι ζούμε σήμερα -ας είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας. Τι σημαίνει να λες αυτή τη φράση; Σημαίνει ότι δεν εμπιστεύεσαι τον Χριστό, ότι θεωρείς πιο έξυπνο τον εαυτό σου και πιο ικανό, ότι πιστεύεις πως αν αδιαφορήσεις για το θέλημα του Θεού, τότε θα τα καταφέρεις καλύτερα. Μα αυτό είναι αστείο και μόνο σαν σκέψη! Κι όμως, έτσι αστεία κάναμε τη ζωή μας, γι’ αυτό και την καταντήσαμε φθηνή.

Η «κάθαρση της καρδιάς», το πρώτο σκαλοπάτι στην πνευματική ζωή του ανθρώπου, που ξεκινάει με την εκκοπή του δικού μας θελήματος, είναι ο δικός μας Σταυρός. κι αυτό τον Σταυρό δεν τον φοβόμαστε, τον αποδεχόμαστε με χαρά, γιατί ακριβώς αυτός είναι το μέτρο της αγάπης μας προς τον Θεό. Αλλά ο Σταυρός είναι και το μέτρο της αγάπης για όλες τις αγάπες -έστω κι αν η αγάπη είναι μία. Ας ρίξουμε μια ματιά μέσα στα σπίτια μας. Γιατί διαλύονται τα σπίτια μας; Λέμε «αγαπιόμαστε»… Κοροϊδευόμαστε στην πραγματικότητα, διότι το μέτρο της αγάπης είναι ο Σταυρός. Η αγάπη, η στοργή, η τρυφερότητα, είναι το «ναι» και η ευχαριστία στον Θεό. Θεέ μου, κύτταξε πόσο προσέχω αυτόν ή αυτή που μου έδωσες. Εμείς ανταγωνιζόμαστε ποιανού το θέλημα θα γίνει. Κι αν κάποια φορά υποχωρήσουμε, το έχουμε κρατημένο μέσα μας («σήμερα έγινε το δικό σου, αλλά αύριο θα γίνει το δικό μου») και ουσιαστικά έχουμε διώξει την αγάπη από τη ζωή μας, δεν νιώθουμε τη χαρά, να δώσουμε χαρά. Νομίζουμε ότι χαρά σημαίνει το να χαρώ εγώ, το να υπηρετείς εσύ εμένα. Μα κάτι τέτοιο δεν θα είναι χαρά, θα είναι αρρώστια, μια αρρώστια που αργά ή γρήγορα θα τη νιώσω μέσα στη ζωή μου.

πσ

Πώς μπορώ να αγαπώ πραγματικά, όταν κάνω δύσκολη τη ζωή του άλλου; Πώς μπορώ να αγαπώ πραγματικά, όταν επιμένω να γίνει το δικό μου θέλημα, αντί να το σταυρώνω; Μα, θα ρωτούσε κανείς, «κι αν ο άλλος μέσα στη σχέση το πάρει στραβά; Κι αν ο άλλος το εκμεταλλευτεί;» Κυττάξτε, στη ζωή μας εμπιστευόμαστε τον Θεό και κάνουμε το θέλημά του Θεού, όχι για να κάνουμε τον πιο έξυπνο στον άλλο, αλλά γιατί αυτός είναι ο δρόμος μας. Αν ένας άνθρωπος αγωνίζεται να μάθει να αγαπά έτσι, αλλά ο άλλος τον εκμεταλλεύεται, τότε εκείνος που τον εκμεταλλεύεται, θα πρέπει να φοβάται πολύ: ο Θεός μας παιδαγωγεί με τον δικό Του τρόπο, που είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικός…

Έτσι λοιπόν, είναι σημαντικό να μάθει κανείς μέσα στο σπίτι του να ζει την αγάπη -ο γάμος είναι μυστήριο αγάπης- αλλά δεν υπάρχει αγάπη παρά δια του Σταυρού. Για να τελεστεί ο γάμος, φεύγει ο γαμπρός από το σπίτι του, φεύγει και η νύφη από το δικό της, και συναντιούνται στην Εκκλησία, απ’ όπου μετά θα φύγουν μαζί, για να πάνε σε ένα καινούριο σπίτι. Τι σημαίνει αυτό; Φεύγω από αυτό που είμαι. Δεν μπορώ να κρατήσω αυτό που είμαι αν σ’ αγαπώ. Θα πρέπει να φύγω από αυτό που είμαι και να έρθω, να ανοίξω τον τόπο για να έρθεις κι εσύ. Κι αυτό είναι μια κίνηση αμοιβαιότητας.

Είμαστε φτωχοί διότι δεν μας νοιάζει το θέλημά Του. Τον Θεό τον χρειαζόμαστε πολλές φορές για να δείξει στους άλλους, πόσο καλοί είμαστε εμείς -είναι η στάση του Φαρισαίου.

Τι σημαίνει λοιπόν, «αγαπώ τα παιδιά μου» με βάση το παράδειγμα του Αβραάμ; Σημαίνει πως δεν θα επιδιώξω να κάνω τα παιδιά όπως αρέσει σε μένα, αλλά όπως θέλει ο Θεός. Αν τ’ αγαπώ, τότε το μέτρο της αγάπης μου θα είναι ο Σταυρός μου, η εκκοπή του δικού μου θελήματος γι’ αυτά. Εμείς αντιθέτως, βάζουμε το δικό μας θέλημα μπροστά απ’ το θέλημα του Θεού. Εμείς είμαστε  που ξέρουμε τι χρειάζεται. Γι’ αυτό και πολλές φορές βγάζουμε τα μάτια μας. Και με τα παιδιά τα ίδια, ακολουθούμε την ίδια εγωιστική οδό: δεν διαλεγόμαστε μαζί τους, διότι στο βάθος δεν τα εμπιστευόμαστε. Αγαπάμε τον εαυτό μας και όχι τα παιδιά. Σε πάρα πολλά πράγματα, είμαστε σίγουροι ότι εμείς ξέρουμε τι χρειάζονται και όχι εκείνα.

Κι όταν βέβαια τα παιδιά μεγαλώνουν και ετοιμάζονται για τη δική τους οικογένεια, εμείς τι κάνουμε; Σταυρώνουμε τάχα τον εαυτό μας για να ζήσουν τα παιδιά μας την αγάπη τους; Ή μήπως είμαστε συνεχώς παρόντες και υπονομεύουμε τη σχέση τους, εκμεταλλευόμενοι την ανωριμότητα των παιδιών μας, που κι αυτά δεν έμαθαν να αγαπούν εξαιτίας μας;

Αυτό που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι το να γίνεται το δικό μου θέλημα και να μη σταυρώνω τον εγωισμό μου, είναι κάτι που πρώτο εμένα δεν ωφελεί. Είναι σαν να επιχειρώ να βγάζω τα μάτια μου, με τα ίδια μου τα χέρια.

Πιστεύω στον Θεό δεν σημαίνει ότι αναγνωρίζω την ύπαρξή Του. Σημαίνει ότι εμπιστεύομαι το πρόσωπό Του, τον Λόγο Του.

Δεν έχει νόημα η παράταση της ζωής μας περισσότερο ή λιγότερο, εάν αυτός ο χρόνος που μας δίνει, δεν μετατραπεί σε καιρό σωτηρίας. Άρα τι μας μένει; Να αγκαλιάσουμε τον Σταυρό μας! Να τον δεχτούμε με χαρά, με υπομονή και με εμπιστοσύνη. Και τότε θα νιώσουμε τη χαρά που νιώθουν οι άνθρωποι που δοκιμάζονται!

Ο Θεός μας είπε ότι ο καθένας από μας είναι μια ζωντανή εικόνα του Θεού, και ότι είμαστε ζωντανός ναός του εν ημίν ενοικούντος Αγίου Πνεύματος. Αν προσκυνώ την ξύλινη εικόνα και βρίζω την ζωντανή, που είναι ο κάθε άνθρωπος, είμαι υποκριτής. Εάν σέβομαι τον ναό, αλλά δεν σέβομαι τον ναό του σώματός μου και το ναό του σώματος του άλλου, τότε ουσιαστικά κοροϊδεύω τον εαυτό μου και εμπαίζω τον Θεό. Αυτός είναι ο Σταυρός.

Αγαπητοί μου αδελφοί, δεν έχουμε άλλο δρόμο από την αγάπη. Αλλά η αληθινή αγάπη έχει μέτρο της τον Σταυρό. Ο Θεός δεν μας ζητάει τίποτα που δεν μπορούμε να κάνουμε. Δεν μας ζητάει τίποτα που να είναι υπερβολικό. Δεν μας ζητάει τίποτα που να είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις μας. Αυτό που νοθεύει την κατάσταση, είναι το δικό μας θέλημα, ο εγωισμός μας. «Μου φαίνεται βαρύς ο Σταυρός αυτός». Όχι, δεν είναι βαρύς, είναι ο δικός μου! Κι αν τον αποδεχθώ, θα νιώσω ότι κάποιος τον σηκώνει μαζί μου, και δια του Σταυρού θα πορεύομαι στη ζωή μου μέσα στη χαρά και στον δρόμο της Ανάστασης, της ομορφιάς, της έκπληξης εκείνης, που μόνο η χάρη του Θεού μπορεί να δημιουργήσει. Αυτό σημαίνει λεβεντιά, αυτό σημαίνει δύναμη, αυτό σημαίνει ζωή!

Αυτό που χαρακτηρίζει τον Χριστιανό είναι η αγάπη και η συγγνώμη. Δεν μπορείς να αγαπάς αν δεν συγχωρείς. Κι αν δεν συγχωρείς δεν αγαπάς ούτε τον Θεό ούτε τους ανθρώπους, παρά το δικό σου θέλημα. Η συγγνώμη βγαίνει χωρίς δυσκολία απ’ την καρδιά που αγαπά τον Θεό.

(Πηγή: “Δεν έχουμε άλλο δρόμο από την Αγάπη!”, μακαριστού Παύλου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης, 2019, Εκδόσεις ἐν πλῷ)

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: